میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است.آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد .کسانی هستند که ما به ایشان سلام می گوییم و یا ایشان به ما.آنها با ما گرد یک میز می نشینند،چای می خورند،می گویندومی خندند. "شما" را به " تو " ، " تو " را به هیچ بدل می کنند.انها می خواهند که تلقین کنندگان ِصمیمیت باشند.می نشینند تا بنای تو فرو بریزد .می نشینند تا روز اندوه ِ بزرگ .آنگاه فرا ر ِسنده ی نجات بخش هستند. انچه بخواهی برای تو می آورند،حتی اگر زبان تو آن را نخواسته باشد،وسوگند می خورندکه در راه ِ مهر،مرگ، چون نوشیدن یک فنجان چای سرد،کم رنج است.تورا نگین می کنند در میان حلقه ی گذشت هایشان .جامه هایشان را می فروشند تا برای روز تولدت دسته گلی بیاورند ... باید ایشان را در آن لحظه ی دردناک باز شناسی .باید که وجودت در میان توده ی مواج وجوشان ِ سپاس معدوم شود.باید که در گلدانِ کوچک ِ دیدگان ِ تو باغ بی پایان ِ "هرگز از یاد نخواهم برد" بروید. انگاه دستی تو را از فنا باز خواهد خرید؛ دستی که فریاد می کشد: من!من!من! و نگاهی که تکرار می کند : من !

" بار دیگر شهری که دوست می داشتم - نادر ابراهیمی "